Home

Lieve Mensen,
Een laatste bericht vanuit The Dream Centre, dit met de kerst en het afscheid in ons vooruitzicht.
Dat de kerst er bijna aankomt merken wij vooral aan het vertrek van veel patiënten. Mensen worden definitief ontslagen of mogen tot 2 januari naar huis. Zoals vaker verloopt ook dit niet zonder slag of stoot. Mensen zitten soms dagen op familie te wachten en stappen ‘avonds teleurgesteld, onzeker en droevig weer in hun bed.
Voor anderen is het soms moeilijk om weg te gaan omdat de verleiding van drank met de kerst erg groot is.
Een kleine groep blijft achter, dit zijn mensen die te ziek zijn om weg te gaan, of mensen die geen familie meer hebben waar ze naar toe kunnen. Vaak ook omdat het gewoon weg te duur is om de reis naar huis te maken. Voor deze bewoners zullen wij eerste kerstdag een gezamenlijke kerstlunch organiseren en ‘avonds een kerstfilm draaien.

Sanibona,


Er zijn enkele bijzondere momenten die we graag met jullie delen.

De vermoeidheid maakt plaats voor een gevoel van gedragen te worden. Het lijkt of de zwaarte van de eerste twee weken voorbij zijn. Wij hebben onze draai gevonden en de moeilijke omstandigheden krijgen een plek. Hierdoor wordt het geheel lichter, ondanks alle verdrietige situaties en de sombere omstandigheden.

Lieve Mensen,


Toch nog maar even een berichtje voor de weblog. Ik was dit niet zo snel van plan, maar voel de behoefte om even van me af te schrijven. Ondanks dat het nauwelijks te beschrijven valt wat hier allemaal gebeurd, wil ik toch enkele ervaringen van deze éne dag proberen op de weblog te zetten.
Hoe langer je hier rond loopt hoe meer je ziet waar de zorg het laat afweten. De verzorgsters hier doen minder dan minimaal noodzakelijk is en dat is voor de meest zieke patiënten heel pijnlijk. Die worden werkelijk aan hun lot overgelaten….

Hoe vaak gebeurd het niet dat het eten bij de mensen wordt neergezet, om een uur later weer opgehaald te worden. Als patiënten zelf niet kunnen eten en wij er niet zijn om hun te voeren, dan wordt het onaangeroerd weer meegenomen. Terwijl op hetzelfde moment verzorgers bij elkaar in een ruimte zitten te kletsen.

Lieve Mensen,
Wat vliegt de tijd en wat is het allemaal intensief. ‘s Avonds vaak te moe om nog een weblog te schrijven….
Niet alleen het werken in het ziekenhuis is pittig, ook het samenwerken en leven met de andere vrijwilligers maakt het extra intensief.
Wij zitten hier samen met nog 4 andere mensen.
Dirk (51) is samen met zijn dochter Renate (21) en ze blijven een maand. Dirk is technisch specialist in groot keukenapparatuur en heeft vakantie opgenomen. Om dit te kunnen betalen heeft hij samen met Renate op de markt gestaan om de reis en sponsorgeld bij elkaar te krijgen. Renate zit op de PA en mocht er tussenuit voordat ze afstudeert als onderwijzeres. Om de kosten te dekken werkt ze in de supermarkt.

Sanibona, (Hallo Allemaal,)
Op de eerste plaats onze dank voor al die hartverwarmende reacties. Het is fijn om zoveel support te ervaren en wat van jullie te horen.

De eerste week is hier omgevlogen. Na de introductie en het vinden van onze weg in wat wij hier allemaal kunnen doen, was vrijdag een drukke dag i.v.m. thanksgivingday. Alle patienten, familieleden en personeel waren uitgenodigd. Het was een dag van hand en span diensten. Op zo'n dag moet er veel gebeuren. Net als op Saba een georganiseerde chaos, maar uiteindelijk verloopt het prima. De dag begon met toespraken (die natuurlijk veel te lang duren) en een kerkdienst, die al zingend en handenklappend verliep. Daarna was er een gezamelijke maaltijd en voor degene die het nog op konden brengen was er een film "passion of the Christ". Al met al een geweldige dag, waar iedereen van genoten heeft.

Hallo Allemaal,

De eerste dagen hier staan in het teken van introductie.
Wij krijgen veel info over de organisatie, de mensen die hier werken en de patienten en alles wat hier te doen is. Het duizelt een beetje, maar langzaam komt er ook zicht op wat ons hier te doen staat en wat wij zoal kunnen doen (en dat is veel!)
Om jullie een idee te geven van de situatie in Zuid Afrika en binnen The Dream Centre (hierna  TDC) willen wij hier eerst wat over schrijven.

66% van alle HIV-positieve mensen leeft in Afrika. Op dit moment zijn meer dan 28 miljoen mensen HIV positief in heel Afrika, waarvan de meesten ten zuiden van de Sahara. In 2005 raakten 3,2 miljoen Afrikanen besmet, terwijl ruim 2 miljoen mensen aan aids overleden. De ziekte is lang ontkent, ook op regereringsniveau en nog steeds is het voor velen onbespreekbaar. (vrijen met een condoom wordt beschouwd als sabbelen op een snoepje met een papiertje)

Hallo Allemaal,

Na een mooie reis langs de zuidkust van Zuid Afrika, zijn wij op onze bestemming aangekomen. The Dream Centre, een kruising tussen een ziekenhuis en een hospice voor mensen met HIV. Daarover straks meer, want ik denk dat jullie ook wel iets over het eerste deel van onze reis willen horen.
Een korte impressie van onze campertocht vanaf Kaapstad.
Kaapstad is prachtig en heeft vele kanten, de drukke en gezellige longstreet, stadspark, parlement, musea, het waterfront met veel restaurants, de tafelberg met een schitterend uitzicht op Robbeneiland en over de stad met de townships en de kustlijn.